Centrum voor Zelfbezinning - Werkplaats voor welzijn

Zelf doen – de kunst van kwetsbaarheid


Waar kom je ’s ochtends je bed voor uit? Die vraag stel ik mezelf van tijd tot tijd.
Niet zomaar een vraag, want hij blijft een leven lang geldig voor zowel jonge als oudere levenskunstenaars. Het is verrassend dat het antwoord telkens weer anders kan zijn.
De uitdaging is hoe ik mezelf kan blijven bij alles wat ‘duwt en trekt’ in het dagelijks leven. Gelukkig reikt het centrum daartoe praktische handvatten aan.
In de vorm van themadagen, gespreksgroepen en meerdaagse ontmoetingen.
Van al die ontmoetingen leer ik dat ik veel zelf kan doen, maar lang niet alles.
Waar til je zwaar aan, en waarom eigenlijk? – nog zo’n bezinningsvraag.
Zonder de ernst van het leven uit het oog te verliezen, waardeer ik het schone,
het goede en het ware van mijn bestaan. Humor is nog steeds het beste wapen tegen zelfbeklag. En alleen kalmte kan ons redden.
Ik luister naar de boodschappen van inspirerende leermeesters, zoals:
Heb een doel en geef het beste van jezelf. Doe wat je doet en denk wat je denkt, maar wel met respect voor het gezichtspunt van een ander.
En niet te vergeten: Luister naar je lichaam.


Ook koester ik mijn herinneringen, de mooie en minder mooie terugblikken.
Het verleden is waar we vandaan komen, het vertelt ons verhaal en vormt onze identiteit. Tegelijkertijd houd ik mezelf voor, Kijk niet teveel in de achteruitkijkspiegel, want zoiets leidt onherroepelijk tot een botsing.
Dus houd ik mijn ogen vooral op de weg.
Al met al wil ik mijn eigen kwetsbaarheid accepteren.
Kwetsbaarheid mag en vergt zelfs moed. Kortom, ik ga gewoon mijn gang.

                                                                                               

                                                                                                Willem Jan van den Brink

_____________________________________________________________________________________



Zelf doen - de kunst van kwetsbaarheid


Hoe oud zou ik zijn geweest, toen ik deze woorden uitsprak?
Ik vermoed al heel jong. Het zit in mij om de dingen zelf te willen doen.
Daar ben ik in de loop van de tijd wel achtergekomen.
Het voelt als ik zelf iets in actie zet, of ik de hele wereld aan kan.
Met volle overtuiging kan ik dat zeggen. Ik spreek uit ervaring.

Als oudste meisje uit een gezin met 6 kinderen moest ik het goede voorbeeld geven, dat viel niet altijd mee.
Wil ik dat wel, soms kostte me dat geen moeite, soms liep dat heel moeizaam. Maar naar gelang de tijd mij ouder en wijzer maakte, met vallen en opstaan, ontdekte ik dat "zelf doen" heel erg prettig is.

Totdat het teveel wordt en dan geef ik de touwtjes graag in handen van iemand in mijn omgeving.
Maar dat voelt dan wel heel kwetsbaar, een ander de vrijheid geven om te bepalen wat er gebeurt, alhoewel, inspraak of overleg is er vaak wel. Dan komt mijn "zelf doen" van heel lang geleden weer omhoog en overleggen we hoe we samen iets voor elkaar krijgen.


Ik ben er wel achter gekomen dat samen voor mij een meerwaarde heeft. Ik ben alleen op de wereld gezet, maar wel in een gezin waar uiteindelijk 6 kinderen zijn geboren. Dit was en is voor mij van grote waarde. Contact houden met elkaar, ook wanneer de ouders zijn weggevallen, dit wil ik zelf doen, het contact onderhouden. Maar ik heb de ander daar ook voor nodig. Het samen wordt dan steeds belangrijker.
Een periode waarin contacten niet zo lekker lopen tussen mensen, waar ik wel degelijk mee in contact wil blijven, is het nodig om even afstand te nemen. Dat vind ik moeilijk, voel mij dan behoorlijk alleen maar ik wil er wel rekening mee houden. Mijn behoefte aan contact is mijn behoefte en niet die van de ander. Dat kan compleet anders zijn. Dat wil ik respecteren en mijzelf dan niet op de eerste plaats zetten.


Zelf doen is ook kwetsbaar wanneer ik niet echt meer om mij heen kijk wat er gebeurt. Dat wil ik wel blijven doen, de touwtjes af en toe laten vieren en de ander de gelegenheid geven mee te bewegen met mij. 

Een onderwerp waar we weer een heel jaar mee vooruit kunnen,
onderzoeken wanneer het tijd is om het "zelf" te doen of samen.

Clara van Heel

_____________________________________________________________________________________


Zelf doen – de kunst van kwetsbaarheid


Goede raad, zonder vraag verwaait, beklijft niet, belemmert vaak.
Zelf verantwoordelijkheid nemen.
Dat gaat over een richting, een doel, een resultaat voor ogen hebben.
Vanuit mij, mijzelf.
Ik vind dat lastig.
Er leidt zo veel af.
Tijdsdruk, gewenstheid in gedrag en inhoud, rekening houden met zinnigheden en onzinnigheden, gewoonten, echte of vooronderstelde wensen van binnen en buiten mij.
Echte aandacht van mij voor mij, is fundament leggend voor de duurzaamheid van waar ik aan begin.
Bezint eer ge begint , dat is het spreekwoord.
Geen speld tussen te krijgen!
Ergens tussen droom en daad zit moed en energie.
Zonder dat wordt het bij mij niks!
Zelf doen is overwinnen.
Pas als ik op gang ben, komt er informatie van binnen en van buiten, gevraagd en ongevraagd.
Zelf doen is de schakel die mogelijk maakt niet te verwaaien en te versagen.
Zelf doen is voor mij het begin van achter mijzelf gaan staan.
Zelf doen is de start om het niet alleen te doen.
Zelf doen is uitspreken naar binnen en naar buiten.
Een hele kunst.
Kwetsbaar en krachtig.

Lukas van Steveninck

_____________________________________________________________________________________




Zelf doen ? – de kunst van kwetsbaarheid

Zelf doen, zelf gedaan, zelf voor elkaar gekregen, zelf overwonnen..
Het is een opmerkelijke overtuiging dat ‘iets kunnen’, ‘iets doen’, ‘iets voor elkaar krijgen’ zonder hulp van anderen blijkbaar beter, knapper, een grotere prestatie is dan een vergelijkbaar resultaat met steun van anderen.

Ik bezin me op deze overtuiging en onderzoek de vraag: “Is dat zo, klopt dat?”
Een reis in de tijd ... 1978 uitstekend geslaagd voor mijn vwo diploma:

- Zelf al die vakken geleerd
- Boeken voor de boekenlijst gelezen
- Vrijwel niet gespiekt
 
Als ik nu naar de opsomming kijk, realiseer ik me dat de lijst niet compleet is:

- Interesse thuis voor wat ik deed 
- Ruimte –in de ruime zin van het woord- om te kunnen studeren in m’n eigen verwarmde kamer. Mijn twee zussen deelden een kamer.

- Peptalk als ik het niet zag zitten, troost bij onvoldoendes en applaus voor wat lukte.
- Gezelligheid, warmte, een thuis om me te kunnen ontspannen, me veilig te voelen, ondanks mijn puber-zijn.

Dit staat in onzichtbaar schrift op die eindlijst.

Bijna veertig jaar later heb vooral geleerd om en geoefend met het onzichtbare zichtbaar te maken:

- Voordat ik weer veel te lang in mijn uppie bezig ben
- Voordat ik wanhopig ben en het niet (meer) weet
- Voordat ik fouten maak

Hulp vragen ... van selluf doen naar samen doen, dat was tenslotte vanaf het begin waar het eigenlijk om te doen was.

December, Henny Dijkstra

 

 

 

_____________________________________________________________________________________

 

Zelf doen – de kunst van kwetsbaarheid

 

Gisteren mijn nieuwe modem geïnstalleerd.
Na 2 uur leek alles het te doen de monteur had alles gecontroleerd. Ik met mijn handen omhoog, hoor dit allemaal zelf te kunnen maar raak al in paniek bij het idee.
Vandaar de monteur die mij zou helpen. Dit kan ik dus niet zelf. 10 minuten nadat hij vertrokken was, de verbinding er uit. Geen mail, geen app mogelijkheid meer. Paniek ....
Zelf het modem uit en aan gedaan, opnieuw wachtwoord ingesteld. Hij doet niets.

Wat baal ik van het allemaal zelf moeten doen. Geen sterke man die het zomaar overneemt, me over mijn bolletje aait en zegt geeft niet hoor ik doe het wel even voor je.
Belachelijk moet het toch zelf kunnen. Beetje oneigenlijk gebruik van een partner misschien ?

Ik ben gewend alles zelf te doen, al jaren, ook toen ik nog wel een partner had.
Kan het ook allemaal best wel zelf. Stekkers maken, met eerst kortsluiting altijd, maar toch ik kan het zelf. Boren in de muur met brokken muur die er uit vallen.
Ja hoor, ik kan het allemaal zelf.
Waarom moet ik allemaal zelf kunnen ?
Ik ben toch van de emancipatie dus niet zeuren, alles valt te leren.
Wat valt dat soms zwaar, stress, gedoe, huilen van onmacht.

Zo moeilijk om hulp te vragen vaak, voelt als stom zijn, wil niet lastig zijn etc.
Alsof ik mijn onafhankelijkheid volkomen opgeef. Onzin natuurlijk.

Wat is de meerwaarde van samen doen, soms hulp vragen?
Het is net als muziek maken, in je eentje best leuk, maar met anderen samen ontstaat er iets heel anders. Je hoort de meerwaarde van het samen.
Om nog maar niet te spreken over het plezier wat het oplevert.

Samen in een gespreksgroep gewoon dat wat je soms moeilijk vindt, delen.
Samen er om kunnen lachen en huilen.
Je onmacht voelen verdwijnen door de herkenning en erkenning.
Samen delen en je eigen oplossingen vinden met zo nodig steun van de anderen.
Samen op een terras, samen naar mensen kijken en elkaar aanstoten, heb je dat gezien.
Niet meer manmoedig, alleen naar een terrasje, uit eten alleen.

In 2017 ga ik het anders doen.
Soms lekker alleen, maar ook soms meer samen.
Niet altijd zelf doen.

Johnny Nooder