Centrum voor Zelfbezinning - Werkplaats voor welzijn

Luisteren

 

Ik ben Amsterdammer van geboorte. Mijn schoonfamilie komt uit Twente.
Laat de afstand hemelsbreed ergens rond de 200 km zijn, en dan hanteer ik een globale maat. 
In Twente  spreekt men met een andere tongval dan in Amsterdam, en dat is het punt niet. 
Even lastig, een andere tongval, sommige andere woorden of  begrippen, maar goed te doen voor een niet Twent.

Luisteren lijkt dus niet z’n punt, verstaan is iets anders.
Verstaan, en dan ook nog begrijpen…
Van uit mijn perspectief zegt mijn schoonfamilie de helft van wat ze zeggen.
Het ontbrekende deel, althans voor mij ontbrekende deel  is er wel, en wordt niet uitgesproken, en tegelijkertijd wel gezegd, althans gecommuniceerd voor de goed verstaander.
En al bestaat er een Twents woordenboek, daarmee kom ik slechts gedeeltelijk verder.

In mijn eigen gemoed worden verschillende dialecten gesproken.
Een zakelijk dialect, een familie onder elkaar dialect, een wel gevoel maar nog geen woorden dialect, een dialect voor voor mij lastige onderwerpen, waar het eigenlijk meer om omschrijvingen gaat dan om feitelijke verwoording.
Kortom met regelmaat versta ik mij zelf nauwelijks, laat staan dat ik het begrijp.
Delen van zulks is trapezewerk, en meestal zonder vangnet, een woord verkeerd gekozen of gehoord is soms al genoeg voor een ontsporing.
Inclusief luisteren, dus naar nuance en gelaagdheden vind ik een buiten categorie vaardigheid, die ik beter zou willen beheersen, al is het ook wel comfortabel wanneer ik bij de bakker gewoon mijn bestelling kan doen, ik krijg wat ik hebben wil, sociaal vaardig en wenselijk het weerbericht en de nieuwe stoplichten in het dorp verweef aan de toonbank, en niet hoef te horen hoe het met de persoon is/staat die mij helpt.
Dat luisteren dus een beperkt, compacte vorm heeft, die toegesneden is op mijn verlangde boodschappen (letterlijk dus!) 

Zelfbezinnen schoolt me in mijzelf beter verstaan.
Zelfbezinnen zonder anderen is een schrale vorm, ik wil de rijke. 
De bereidheid  naar elkaar te willen luisteren in de meest mogelijke ‘inclusieve’ hoedanigheid, verdient aandacht !
Een mooi jaarthema !

      Lukas van Steveninck 

_____________________________________________________________________________________

LUISTEREN  EEN KUNST EEN KUNDE

 

Een poging om te verwoorden hoe ik het probeer te doen. Ik ben blij met ons jaarthema.
Ik heb nog veel te oefenen. 

Luisteren doe ik met aandacht voor het verhaal van de ander.
Ik geef de ander een platform voor zijn/haar verhaal, het ordenen van het verhaal en het kunnen zoeken naar de juiste woorden die passen. Bewust te worden van wat er nu speelt. Eigen vragen te formuleren en zelf de antwoorden te vinden.

Aandachtig luisteren doe ik met empathie, zonder mijzelf te verliezen in het verhaal van de ander. Ik ben me bewust wanneer en waarom mijn aandacht weg gaat. Wat helpt mij om mijn aandacht terug te vinden? Ik luister dus ook naar mijzelf.

Ik ben me bewust van sympathie en/of antipathie, mijn oordelen die mij afleiden of de neiging in herkenning te belanden waardoor ik uit mijn concentratie raak. 
Ik probeer dit allemaal te parkeren. Ik hou oplossingen en adviezen in.

Ik luister met hart en ziel, mijn lichaam luistert mee. Ik kijk de ander aan en concentreert me op het verhaal van de ander. Hoe bizar het verhaal van de ander ook kan zijn het is de werkelijkheid op dat moment van die persoon. Het gaat niet om waar of onwaar. 
Ik hoef hier niet over in discussie. Scheelt een hoop energie.

Als het verhaal klaar lijkt, wacht ik  rustig af, vaak komt er na een stilte de essentie nog een keer  langs of een formulering van een nieuw inzicht. Ik neem de tijd en geef iemand de tijd. Ik kan vragen of iemand reactie wil,vragen of er behoefte is aan herkenning te horen.

Zo niet, ook goed.

Fluitje van een cent zou je denken. 

Doe jij dit op een vergelijkbare manier of ervaar je dat anderen zo naar je luisteren ?
Wat zou de meerwaarde voor jou kunnen zijn als jij zo je verhaal kunt vertellen ?

Oefening baart kunst.

Bij het Centrum van Zelfbezinning zetten we 2018 in het teken van Luisteren.
Ik ben er blij mee. Oefen je mee ?

Johnny Estelle Nooder

_____________________________________________________________________________________

 

Luisteren

 

het Jaarthema 2018 van het Centrum voor Zelfbezinning

Luisteren naar de ander

 

naar mijzelf

 

Voorrang geven

 

Wie o wie

 

 

Waar bevind ik mij

 

Alles raast langs mij heen

 

Toch maar 1 kant kiezen

 

Veilig voelen

 

 

Bereikbaar zijn voor de ander

 

Goede bedoelingen

 

Mijzelf terugvinden

 

Door het luisteren 

Clara van Heel

 

januari 2018

_____________________________________________________________________________________

Zo heeft nog nooit iemand naar mij geluisterd

 

“Zó heeft nog nooit iemand naar mij geluisterd,” zei iemand die bij mij kwam voor een kennismaking met Focusing. Dat was de eerste verrassing. De tweede kwam toen hij ontdekte dat hij ook zo naar zichzelf kan luisteren! En dan gebeurt er iets, er verandert iets. “Het lijkt wel magie,” zoals iemand anders zei.
 
Écht luisteren is echter nog niet zo makkelijk. Ook niet voor hulpverleners!  We luisteren vaak om te reageren: met een interpretatie, een advies, een tegenargument of een eigen verhaal. Meestal met de beste bedoelingen, maar écht luisteren is het niet.  
 
Écht luisteren betekent overigens niet dat je het eens moet zijn met wat gezegd wordt. Helemaal niet zelfs, het gaat er om dat je hoort wat de ander zegt. Welke woorden gebruikt hij of zij? Wat is de kleur van die woorden? Niet proberen te raden wat de ander bedoelt, laat staan onafgemaakte zinnen aanvullen maar gewoon luisteren wat zeg je nu eigenlijk? “Oh dat je je niet gehoord voelt,” ja geen wonder dat je je rot voelt.
 
Écht Luisteren heeft geen interpretaties nodig, geen oordelen ook, wel aanwezigheid en interesse. Als je geïnteresseerd  luistert krijgt de ander ook de kans zichzelf te horen en na te voelen of het klopt wat hij of zij net zei, misschien is er nog meer, of is het eigenlijk net een beetje anders. En jij hebt het gehóórd. En dát maakt verschil!
Soms is het dan even stil, er is even niets ….. Stiltes hoeven niet per se opgevuld te worden, liever niet zelfs en zeker niet met oplossingen. Beter is het rustig af te wachten want in de stilte gebeurt er iets, iets wonderlijks. Iets dat de hele situatie verandert.


Z0’n stilte is geen ongemakkelijke stilte van een status quo maar een vruchtbare stilte die iets nieuws voortbrengt. Er komt iets tot leven. In de stilte van het gehoord zijn kan de levensstroom zich hernemen en kan het organisme zich ontplooien in een voortdurende beweging in de richting van ‘tot volle wasdom komen’. Je voelt je meer jezelf worden. En dat geeft niet alleen meer rust maar ook meer levenslust.


Die ervaring van rust én van levenslust die wens ik ons allen toe. In die ervaring vind ik hoop voor de toekomst, voor mijzelf, voor de mensen om mij heen en voor de wereld.

Aaffien de Vries