Centrum voor Zelfbezinning

Werkplaats voor levenskunst

Luisteren

 

Ik ben Amsterdammer van geboorte. Mijn schoonfamilie komt uit Twente.
Laat de afstand hemelsbreed ergens rond de 200 km zijn, en dan hanteer ik een globale maat. 
In Twente  spreekt men met een andere tongval dan in Amsterdam, en dat is het punt niet. 
Even lastig, een andere tongval, sommige andere woorden of  begrippen, maar goed te doen voor een niet Twent.

Luisteren lijkt dus niet z’n punt, verstaan is iets anders.
Verstaan, en dan ook nog begrijpen…
Van uit mijn perspectief zegt mijn schoonfamilie de helft van wat ze zeggen.
Het ontbrekende deel, althans voor mij ontbrekende deel  is er wel, en wordt niet uitgesproken, en tegelijkertijd wel gezegd, althans gecommuniceerd voor de goed verstaander.
En al bestaat er een Twents woordenboek, daarmee kom ik slechts gedeeltelijk verder.

In mijn eigen gemoed worden verschillende dialecten gesproken.
Een zakelijk dialect, een familie onder elkaar dialect, een wel gevoel maar nog geen woorden dialect, een dialect voor voor mij lastige onderwerpen, waar het eigenlijk meer om omschrijvingen gaat dan om feitelijke verwoording.
Kortom met regelmaat versta ik mij zelf nauwelijks, laat staan dat ik het begrijp.
Delen van zulks is trapezewerk, en meestal zonder vangnet, een woord verkeerd gekozen of gehoord is soms al genoeg voor een ontsporing.
Inclusief luisteren, dus naar nuance en gelaagdheden vind ik een buiten categorie vaardigheid, die ik beter zou willen beheersen, al is het ook wel comfortabel wanneer ik bij de bakker gewoon mijn bestelling kan doen, ik krijg wat ik hebben wil, sociaal vaardig en wenselijk het weerbericht en de nieuwe stoplichten in het dorp verweef aan de toonbank, en niet hoef te horen hoe het met de persoon is/staat die mij helpt.
Dat luisteren dus een beperkt, compacte vorm heeft, die toegesneden is op mijn verlangde boodschappen (letterlijk dus!) 

Zelfbezinnen schoolt me in mijzelf beter verstaan.
Zelfbezinnen zonder anderen is een schrale vorm, ik wil de rijke. 
De bereidheid  naar elkaar te willen luisteren in de meest mogelijke ‘inclusieve’ hoedanigheid, verdient aandacht !
Een mooi jaarthema !

      Lukas van Steveninck 

_____________________________________________________________________________________

LUISTEREN  EEN KUNST EEN KUNDE

 

Een poging om te verwoorden hoe ik het probeer te doen. Ik ben blij met ons jaarthema.
Ik heb nog veel te oefenen. 

Luisteren doe ik met aandacht voor het verhaal van de ander.
Ik geef de ander een platform voor zijn/haar verhaal, het ordenen van het verhaal en het kunnen zoeken naar de juiste woorden die passen. Bewust te worden van wat er nu speelt. Eigen vragen te formuleren en zelf de antwoorden te vinden.

Aandachtig luisteren doe ik met empathie, zonder mijzelf te verliezen in het verhaal van de ander. Ik ben me bewust wanneer en waarom mijn aandacht weg gaat. Wat helpt mij om mijn aandacht terug te vinden? Ik luister dus ook naar mijzelf.

Ik ben me bewust van sympathie en/of antipathie, mijn oordelen die mij afleiden of de neiging in herkenning te belanden waardoor ik uit mijn concentratie raak. 
Ik probeer dit allemaal te parkeren. Ik hou oplossingen en adviezen in.

Ik luister met hart en ziel, mijn lichaam luistert mee. Ik kijk de ander aan en concentreert me op het verhaal van de ander. Hoe bizar het verhaal van de ander ook kan zijn het is de werkelijkheid op dat moment van die persoon. Het gaat niet om waar of onwaar. 
Ik hoef hier niet over in discussie. Scheelt een hoop energie.

Als het verhaal klaar lijkt, wacht ik  rustig af, vaak komt er na een stilte de essentie nog een keer  langs of een formulering van een nieuw inzicht. Ik neem de tijd en geef iemand de tijd. Ik kan vragen of iemand reactie wil,vragen of er behoefte is aan herkenning te horen.

Zo niet, ook goed.

Fluitje van een cent zou je denken. 

Doe jij dit op een vergelijkbare manier of ervaar je dat anderen zo naar je luisteren ?
Wat zou de meerwaarde voor jou kunnen zijn als jij zo je verhaal kunt vertellen ?

Oefening baart kunst.

Bij het Centrum van Zelfbezinning zetten we 2018 in het teken van Luisteren.
Ik ben er blij mee. Oefen je mee ?

Johnny Estelle Nooder

_____________________________________________________________________________________

 

Luisteren

 

het Jaarthema 2018 van het Centrum voor Zelfbezinning

Luisteren naar de ander

 

naar mijzelf

 

Voorrang geven

 

Wie o wie

 

 

Waar bevind ik mij

 

Alles raast langs mij heen

 

Toch maar 1 kant kiezen

 

Veilig voelen

 

 

Bereikbaar zijn voor de ander

 

Goede bedoelingen

 

Mijzelf terugvinden

 

Door het luisteren 

Clara van Heel

 

januari 2018

_____________________________________________________________________________________

Zo heeft nog nooit iemand naar mij geluisterd

 

“Zó heeft nog nooit iemand naar mij geluisterd,” zei iemand die bij mij kwam voor een kennismaking met Focusing. Dat was de eerste verrassing. De tweede kwam toen hij ontdekte dat hij ook zo naar zichzelf kan luisteren! En dan gebeurt er iets, er verandert iets. “Het lijkt wel magie,” zoals iemand anders zei.
 
Écht luisteren is echter nog niet zo makkelijk. Ook niet voor hulpverleners!  We luisteren vaak om te reageren: met een interpretatie, een advies, een tegenargument of een eigen verhaal. Meestal met de beste bedoelingen, maar écht luisteren is het niet.  
 
Écht luisteren betekent overigens niet dat je het eens moet zijn met wat gezegd wordt. Helemaal niet zelfs, het gaat er om dat je hoort wat de ander zegt. Welke woorden gebruikt hij of zij? Wat is de kleur van die woorden? Niet proberen te raden wat de ander bedoelt, laat staan onafgemaakte zinnen aanvullen maar gewoon luisteren wat zeg je nu eigenlijk? “Oh dat je je niet gehoord voelt,” ja geen wonder dat je je rot voelt.
 
Écht Luisteren heeft geen interpretaties nodig, geen oordelen ook, wel aanwezigheid en interesse. Als je geïnteresseerd  luistert krijgt de ander ook de kans zichzelf te horen en na te voelen of het klopt wat hij of zij net zei, misschien is er nog meer, of is het eigenlijk net een beetje anders. En jij hebt het gehóórd. En dát maakt verschil!
Soms is het dan even stil, er is even niets ….. Stiltes hoeven niet per se opgevuld te worden, liever niet zelfs en zeker niet met oplossingen. Beter is het rustig af te wachten want in de stilte gebeurt er iets, iets wonderlijks. Iets dat de hele situatie verandert.


Z0’n stilte is geen ongemakkelijke stilte van een status quo maar een vruchtbare stilte die iets nieuws voortbrengt. Er komt iets tot leven. In de stilte van het gehoord zijn kan de levensstroom zich hernemen en kan het organisme zich ontplooien in een voortdurende beweging in de richting van ‘tot volle wasdom komen’. Je voelt je meer jezelf worden. En dat geeft niet alleen meer rust maar ook meer levenslust.


Die ervaring van rust én van levenslust die wens ik ons allen toe. In die ervaring vind ik hoop voor de toekomst, voor mijzelf, voor de mensen om mij heen en voor de wereld.

Aaffien de Vries

Data schrijfcyclus 2018

De succesvolle schrijfworkshops van het CvZ krijgen een vervolg in het voorjaar van 2018.

Noteer deze data:             zaterdagochtend

                                           24 maart, 7 april, 21 april, 5 mei en 12 mei

Plaats van handeling:      Landgoed ISVW, Leusden

Zoals altijd weer een uitgelezen kans om je leven in een ontspannen sfeer te verdiepen en te verrijken
door middel van schrijven. Zelfbezinning in optima forma.

Wees er als eerste bij.

Info: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Schrijfcyclus najaar 2017: HET VERHAAL DAT JE LEEFT


Ben je toe aan een zelfreinigend onderhoudsbeurtje in je leven – doorsmeren, olie verversen, op nieuwe ideeën komen? Dan is zelfreflectie met behulp van doordachte schrijfopdrachten beslist iets voor jou.


‘Het verhaal dat je leeft’ laat zich op twee manieren lezen. Het is het verhaal dat je leeft (je leeft je leven), maar ook het verhaal dat je leeft (het script dat je onbewust uitleeft).


Narratieve psychologie

Tot nu toe kwam onze schrijfcyclus vooral neer op ‘free writing’ – persoonlijk en creatief schrijven aan de hand van uitgekiende prompts. Wel aanleiding gevend tot zelfreflectie, maar in zekere zin vrijblijvend.

De nieuwe opzet biedt meer structuur en volgt de bevindingen van de narratieve psychologie. Deze aanpak nodigt uitdrukkelijker uit tot zelfbezinning.

De theorie en de oefeningen zijn gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek naar de werking van het autobiografisch geheugen en de functie van herinneringen en onze levensverhalen. Door jezelf de juiste vragen te stellen kun je valkuilen ontdekken, moeilijke gebeurtenissen een plaats geven en geïnspireerd raken om iets moois van het leven te maken.


Wil je meer weten over het hoe en wat, lees dan Op verhaal komen: je autobiografie als bron van wijsheid van Ernst Bohlmeijer & Gerben Westerhof.


Wat je mag verwachten

We zijn ontspannen en aandachtig bezig tijdens de schrijfcyclus. Geen prestatie- of resultaatdwang dus. Je maakt contact met wat er speelt in je leven en schrijft erover aan de hand van speciale opdrachten. Ook zijn er momenten van mondelinge uitwisseling, waarbij eenieder tevoorschijn kan komen zonder oordeel over zijn of haar inbreng.

De schrijfcyclus is geen cursus creatief schrijven, al lijkt het er vaak wel op. Evenmin betekent ‘autobiografisch schrijven’ dat we toewerken naar jouw vuistdikke autobiografie. Voel je vrij om geheel op eigen wijze voor de dag te komen.


Praktische details

Locatie: Landgoed ISVW, Dodeweg 8, 3832 RD Leusden

Frequentie: 5 x zaterdagochtend om de 14 dagen

Groepsgrootte: 8 tot 10 m/v – wie het eerst komt, het eerst maalt !

Tijd: koffie/thee vanaf 9.30 uur – schrijfcyclus 10.00-12.30 uur of iets later

Data: 9 en 23 september, 7 en 21 oktober, 4 november

Deelnamekosten: € 150,-. Je ontvangt een factuur die voor aanvang is te voldoen.


Begeleiding: Willem Jan van den Brink

Willem Jan studeerde Engelse taal- en letterkunde. Zijn achtergrond bestaat verder uit lesgeven, reclame en marketing. Hij voltooide de opleiding ‘Counseling en Coaching in Existentieel Welzijn’ en heeft een voorliefde voor boeddhistische wijsheid en praktische filosofie. Bij het CvZ is hij actief als gespreksleider en coach reflectief schrijven.


Heb je vragen of wil je je direct aanmelden, stuur dan een mail naar
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Aarzel niet, fijn als je erbij bent.

 
 

CENTRUM VOOR ZELFBEZINNING

 

Om de mogelijkheid te behouden elkaar regelmatig te ontmoeten en samen aan zelfbezinning, reflectie te doen gaan we vanaf september 2017, 1 x per maand de mogelijkheid bieden om deel te nemen aan een 

DOORGAANDE GESPREKSGROEP in LEUSDEN op ZONDAG OCHTENDEN. 

Het worden 4 bijeenkomsten. Deze bijeenkomsten horen bij elkaar, je kunt dus niet kiezen voor 1 bijeenkomst op zondagochtend in LEUSDEN.

De rode draad zal zijn ons jaarthema van 2017:

 

De Kunst van Kwetsbaarheid

 

Inloop met koffie en thee vanaf 10.00 uur . De gespreksgroep  begint om 10.30 uur 

en we sluiten af om 13.00  uur.  

Als je het leuk vindt, kun je mee gaan lunchen (voor eigen rekening) bij “Oud Leusden” op 10 minuten afstand van de ISVW en er in de middag nog een wandeling alleen of met elkaar aan vast knopen.

De kosten per persoon zijn  4 x € 12,50, inclusief koffie/thee, excl. lunch, 
contant af te rekenen op de eerste bijeenkomst.


Plaats:                         ISVW 
                                     Dodeweg 8
                                     3832 RD Leusden

Data:                           zondag 17 september 2017
                                     zondag 22 oktober 2017
                                     zondag 12 november 2017
                                     zondag 10 december 2017

Aantal:                        Er is plek voor 7 deelnemers

Gespreksleider:        Clara van Heel

Voor aanmeldingen  voor 1 augustus 2017 of  voor meer informatie bellen of mailen met:  

Clara van Heel tel. 06-45028905 / 078-6127677            mail: Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Zelf doen – de kunst van kwetsbaarheid


Waar kom je ’s ochtends je bed voor uit? Die vraag stel ik mezelf van tijd tot tijd.
Niet zomaar een vraag, want hij blijft een leven lang geldig voor zowel jonge als oudere levenskunstenaars. Het is verrassend dat het antwoord telkens weer anders kan zijn.
De uitdaging is hoe ik mezelf kan blijven bij alles wat ‘duwt en trekt’ in het dagelijks leven. Gelukkig reikt het centrum daartoe praktische handvatten aan.
In de vorm van themadagen, gespreksgroepen en meerdaagse ontmoetingen.
Van al die ontmoetingen leer ik dat ik veel zelf kan doen, maar lang niet alles.
Waar til je zwaar aan, en waarom eigenlijk? – nog zo’n bezinningsvraag.
Zonder de ernst van het leven uit het oog te verliezen, waardeer ik het schone,
het goede en het ware van mijn bestaan. Humor is nog steeds het beste wapen tegen zelfbeklag. En alleen kalmte kan ons redden.
Ik luister naar de boodschappen van inspirerende leermeesters, zoals:
Heb een doel en geef het beste van jezelf. Doe wat je doet en denk wat je denkt, maar wel met respect voor het gezichtspunt van een ander.
En niet te vergeten: Luister naar je lichaam.


Ook koester ik mijn herinneringen, de mooie en minder mooie terugblikken.
Het verleden is waar we vandaan komen, het vertelt ons verhaal en vormt onze identiteit. Tegelijkertijd houd ik mezelf voor, Kijk niet teveel in de achteruitkijkspiegel, want zoiets leidt onherroepelijk tot een botsing.
Dus houd ik mijn ogen vooral op de weg.
Al met al wil ik mijn eigen kwetsbaarheid accepteren.
Kwetsbaarheid mag en vergt zelfs moed. Kortom, ik ga gewoon mijn gang.

                                                                                               

                                                                                                Willem Jan van den Brink

_____________________________________________________________________________________



Zelf doen - de kunst van kwetsbaarheid


Hoe oud zou ik zijn geweest, toen ik deze woorden uitsprak?
Ik vermoed al heel jong. Het zit in mij om de dingen zelf te willen doen.
Daar ben ik in de loop van de tijd wel achtergekomen.
Het voelt als ik zelf iets in actie zet, of ik de hele wereld aan kan.
Met volle overtuiging kan ik dat zeggen. Ik spreek uit ervaring.

Als oudste meisje uit een gezin met 6 kinderen moest ik het goede voorbeeld geven, dat viel niet altijd mee.
Wil ik dat wel, soms kostte me dat geen moeite, soms liep dat heel moeizaam. Maar naar gelang de tijd mij ouder en wijzer maakte, met vallen en opstaan, ontdekte ik dat "zelf doen" heel erg prettig is.

Totdat het teveel wordt en dan geef ik de touwtjes graag in handen van iemand in mijn omgeving.
Maar dat voelt dan wel heel kwetsbaar, een ander de vrijheid geven om te bepalen wat er gebeurt, alhoewel, inspraak of overleg is er vaak wel. Dan komt mijn "zelf doen" van heel lang geleden weer omhoog en overleggen we hoe we samen iets voor elkaar krijgen.


Ik ben er wel achter gekomen dat samen voor mij een meerwaarde heeft. Ik ben alleen op de wereld gezet, maar wel in een gezin waar uiteindelijk 6 kinderen zijn geboren. Dit was en is voor mij van grote waarde. Contact houden met elkaar, ook wanneer de ouders zijn weggevallen, dit wil ik zelf doen, het contact onderhouden. Maar ik heb de ander daar ook voor nodig. Het samen wordt dan steeds belangrijker.
Een periode waarin contacten niet zo lekker lopen tussen mensen, waar ik wel degelijk mee in contact wil blijven, is het nodig om even afstand te nemen. Dat vind ik moeilijk, voel mij dan behoorlijk alleen maar ik wil er wel rekening mee houden. Mijn behoefte aan contact is mijn behoefte en niet die van de ander. Dat kan compleet anders zijn. Dat wil ik respecteren en mijzelf dan niet op de eerste plaats zetten.


Zelf doen is ook kwetsbaar wanneer ik niet echt meer om mij heen kijk wat er gebeurt. Dat wil ik wel blijven doen, de touwtjes af en toe laten vieren en de ander de gelegenheid geven mee te bewegen met mij. 

Een onderwerp waar we weer een heel jaar mee vooruit kunnen,
onderzoeken wanneer het tijd is om het "zelf" te doen of samen.

Clara van Heel

_____________________________________________________________________________________


Zelf doen – de kunst van kwetsbaarheid


Goede raad, zonder vraag verwaait, beklijft niet, belemmert vaak.
Zelf verantwoordelijkheid nemen.
Dat gaat over een richting, een doel, een resultaat voor ogen hebben.
Vanuit mij, mijzelf.
Ik vind dat lastig.
Er leidt zo veel af.
Tijdsdruk, gewenstheid in gedrag en inhoud, rekening houden met zinnigheden en onzinnigheden, gewoonten, echte of vooronderstelde wensen van binnen en buiten mij.
Echte aandacht van mij voor mij, is fundament leggend voor de duurzaamheid van waar ik aan begin.
Bezint eer ge begint , dat is het spreekwoord.
Geen speld tussen te krijgen!
Ergens tussen droom en daad zit moed en energie.
Zonder dat wordt het bij mij niks!
Zelf doen is overwinnen.
Pas als ik op gang ben, komt er informatie van binnen en van buiten, gevraagd en ongevraagd.
Zelf doen is de schakel die mogelijk maakt niet te verwaaien en te versagen.
Zelf doen is voor mij het begin van achter mijzelf gaan staan.
Zelf doen is de start om het niet alleen te doen.
Zelf doen is uitspreken naar binnen en naar buiten.
Een hele kunst.
Kwetsbaar en krachtig.

Lukas van Steveninck

_____________________________________________________________________________________




Zelf doen ? – de kunst van kwetsbaarheid

Zelf doen, zelf gedaan, zelf voor elkaar gekregen, zelf overwonnen..
Het is een opmerkelijke overtuiging dat ‘iets kunnen’, ‘iets doen’, ‘iets voor elkaar krijgen’ zonder hulp van anderen blijkbaar beter, knapper, een grotere prestatie is dan een vergelijkbaar resultaat met steun van anderen.

Ik bezin me op deze overtuiging en onderzoek de vraag: “Is dat zo, klopt dat?”
Een reis in de tijd ... 1978 uitstekend geslaagd voor mijn vwo diploma:

- Zelf al die vakken geleerd
- Boeken voor de boekenlijst gelezen
- Vrijwel niet gespiekt
 
Als ik nu naar de opsomming kijk, realiseer ik me dat de lijst niet compleet is:

- Interesse thuis voor wat ik deed 
- Ruimte –in de ruime zin van het woord- om te kunnen studeren in m’n eigen verwarmde kamer. Mijn twee zussen deelden een kamer.

- Peptalk als ik het niet zag zitten, troost bij onvoldoendes en applaus voor wat lukte.
- Gezelligheid, warmte, een thuis om me te kunnen ontspannen, me veilig te voelen, ondanks mijn puber-zijn.

Dit staat in onzichtbaar schrift op die eindlijst.

Bijna veertig jaar later heb vooral geleerd om en geoefend met het onzichtbare zichtbaar te maken:

- Voordat ik weer veel te lang in mijn uppie bezig ben
- Voordat ik wanhopig ben en het niet (meer) weet
- Voordat ik fouten maak

Hulp vragen ... van selluf doen naar samen doen, dat was tenslotte vanaf het begin waar het eigenlijk om te doen was.

December, Henny Dijkstra

 

 

 

_____________________________________________________________________________________

 

Zelf doen – de kunst van kwetsbaarheid

 

Gisteren mijn nieuwe modem geïnstalleerd.
Na 2 uur leek alles het te doen de monteur had alles gecontroleerd. Ik met mijn handen omhoog, hoor dit allemaal zelf te kunnen maar raak al in paniek bij het idee.
Vandaar de monteur die mij zou helpen. Dit kan ik dus niet zelf. 10 minuten nadat hij vertrokken was, de verbinding er uit. Geen mail, geen app mogelijkheid meer. Paniek ....
Zelf het modem uit en aan gedaan, opnieuw wachtwoord ingesteld. Hij doet niets.

Wat baal ik van het allemaal zelf moeten doen. Geen sterke man die het zomaar overneemt, me over mijn bolletje aait en zegt geeft niet hoor ik doe het wel even voor je.
Belachelijk moet het toch zelf kunnen. Beetje oneigenlijk gebruik van een partner misschien ?

Ik ben gewend alles zelf te doen, al jaren, ook toen ik nog wel een partner had.
Kan het ook allemaal best wel zelf. Stekkers maken, met eerst kortsluiting altijd, maar toch ik kan het zelf. Boren in de muur met brokken muur die er uit vallen.
Ja hoor, ik kan het allemaal zelf.
Waarom moet ik allemaal zelf kunnen ?
Ik ben toch van de emancipatie dus niet zeuren, alles valt te leren.
Wat valt dat soms zwaar, stress, gedoe, huilen van onmacht.

Zo moeilijk om hulp te vragen vaak, voelt als stom zijn, wil niet lastig zijn etc.
Alsof ik mijn onafhankelijkheid volkomen opgeef. Onzin natuurlijk.

Wat is de meerwaarde van samen doen, soms hulp vragen?
Het is net als muziek maken, in je eentje best leuk, maar met anderen samen ontstaat er iets heel anders. Je hoort de meerwaarde van het samen.
Om nog maar niet te spreken over het plezier wat het oplevert.

Samen in een gespreksgroep gewoon dat wat je soms moeilijk vindt, delen.
Samen er om kunnen lachen en huilen.
Je onmacht voelen verdwijnen door de herkenning en erkenning.
Samen delen en je eigen oplossingen vinden met zo nodig steun van de anderen.
Samen op een terras, samen naar mensen kijken en elkaar aanstoten, heb je dat gezien.
Niet meer manmoedig, alleen naar een terrasje, uit eten alleen.

In 2017 ga ik het anders doen.
Soms lekker alleen, maar ook soms meer samen.
Niet altijd zelf doen.

Johnny Nooder